پژوهشی به رهبری دانشگاه واترلو، ارتباط بین تنهایی و خطر مرگ و میر را در بزرگسالان مسنی که مراقبتهای خانگی دریافت میکنند، به چالش کشیده است.
گزارشهای مختلفی ارتباط بین تنهایی و مرگ زودرس را مطرح کردهاند، بهطوری که برخی، از جمله جراح کل ایالات متحده، گفتهاند تنهایی به اندازه کشیدن روزانه ۱۵ نخ سیگار برای سلامتی مضر است.
با این حال، مطالعهای بینالمللی به رهبری پژوهشگران مدرسه علوم بهداشت عمومی دانشگاه واترلو نشان داده است که هرچند تنهایی در میان سالمندان دریافتکننده مراقبتهای خانگی رایج است، اما با افزایش خطر مرگ ارتباطی ندارد.
پژوهشگران دادههای بیش از ۳۸۰,۰۰۰ نفر دریافتکننده مراقبتهای خانگی ۶۵ سال به بالا در کانادا، فنلاند و نیوزیلند را تحلیل کردند. با استفاده از ارزیابیهای استاندارد و تحلیل بقا، آنها دریافتند که افراد تنها نسبت به افراد غیرتنها، پس از کنترل شرایط سلامتی، سن و سایر عوامل خطر، احتمال مرگ در یک سال آینده کمتری دارند.
دکتر بوناونچور اگبوچی، نویسنده اصلی مطالعه و استاد مدرسه علوم بهداشت عمومی واترلو گفت: «یافتههای ما نشان میدهد که تنهایی به طور مستقل خطر مرگ را پس از کنترل سایر عوامل خطر سلامت در سالمندان مراقبت خانگی افزایش نمیدهد. این نتیجه با بسیاری از مطالعات قبلی که بر جمعیت عمومی متمرکز بودند، در تضاد است.»
شیوع تنهایی — که به معنی تعداد افرادی است که از هر ۱۰۰ نفر احساس تنهایی گزارش میدهند — از ۱۵.۹ درصد در کانادا تا ۲۴.۴ درصد در نیوزیلند متغیر بود. نکته جالب این است که افرادی که از وضعیت جسمانی بهتری برخوردار بودند و کمک کمتری از خانواده یا دوستان دریافت میکردند، احتمال بیشتری داشت که احساس تنهایی کنند که نشاندهنده رابطه پیچیدهای بین وضعیت سلامت، نیازهای مراقبتی و ارتباط اجتماعی است.
این مطالعه از سیاستگذاران و ارائهدهندگان خدمات بهداشتی میخواهد تا تنهایی را به عنوان یک مسئله کیفیت زندگی در نظر بگیرند و نه تنها به پیوند احتمالی آن با مرگ توجه کنند.
دکتر جان هیردز، نویسنده ارشد مطالعه و استاد مدرسه علوم بهداشت عمومی واترلو گفت: «تنهایی تهدید جدی برای سلامت روان است. پیامدهای روانی تنهایی آن را به یک اولویت مهم برای سلامت عمومی تبدیل میکند، حتی اگر تنهایی باعث مرگ نشود.»
او افزود: «خدمات مراقبت خانگی و اجتماعی باید نقش حمایتی ایفا کنند و ارتباطات اجتماعی افراد منزوی را تقویت کنند.»
نویسندگان این مطالعه خواستار انجام مطالعات بلندمدتتر برای درک بهتر رابطه علت و معلولی بین تنهایی و نتایج سلامتی و همچنین بررسی تأثیر تفاوتهای فرهنگی و سیستمهای مراقبتی بر این روابط شدهاند.
