کودکانی که داروهای ADHD مصرف میکنند افزایشهای اندکی در فشار خون و ضربان قلب نشان دادند، اما «نسبت فایده به خطر قابل اطمینان است».
مطالعهای جدید نشان میدهد که فواید مصرف دارو برای اختلال کمتوجهی بیشفعالی (ADHD) بیشتر از تأثیر افزایش فشار خون و ضربان قلب است.
یک تیم بینالمللی از پژوهشگران به رهبری دانشمندان دانشگاه ساوتهمپتون دریافتند که اکثر کودکانی که داروی ADHD مصرف میکنند، افزایشهای اندکی در فشار خون و ضربان قلب دارند، اما این داروها «در مجموع تأثیرات کوچکی» دارند. آنها گفتند یافتههای این مطالعه بر نیاز به «نظارت دقیق» تأکید دارد.
پروفسور سموئله کورتزه، نویسنده ارشد این مطالعه از دانشگاه ساوتهمپتون، گفت: خطرات و فواید مصرف هر دارویی باید بهطور همزمان ارزیابی شود، اما نسبت فایده به خطر در مورد داروهای ADHD «قابل اطمینان» است.
او گفت: «ما افزایش کلی اندکی در فشار خون و ضربان قلب در بیشتر کودکانی که داروهای ADHD مصرف میکنند یافتیم. سایر مطالعات نیز نشان دادهاند که این داروها فواید آشکاری مانند کاهش خطر مرگومیر و بهبود عملکرد تحصیلی دارند. همچنین، گرچه احتمال اندکی برای افزایش فشار خون (پرفشاری) وجود دارد، اما خطر ابتلا به سایر بیماریهای قلبیعروقی افزایش نمییابد. به طور کلی، نسبت فایده به خطر برای افراد مصرفکننده این داروها اطمینانبخش است.»
بر اساس آمار مؤسسه ملی سلامت و مراقبت عالی بریتانیا (NICE)، حدود ۳ تا ۴ درصد بزرگسالان و ۵ درصد کودکان در بریتانیا به ADHD مبتلا هستند؛ یک اختلال رشد عصبی که علائمی مانند تکانشگری، بینظمی و دشواری در تمرکز دارد.
پزشکان ممکن است داروهای محرک مانند متیلفنیدات (معروفترین برند آن ریتالین است) را تجویز کنند. داروهای محرک دیگر شامل لیسدِکسآمفتامین و دِکسآمفتامین هستند. داروهای غیرمحرک شامل آتوموکستین (یک مهارکننده بازجذب انتخابی نوراپینفرین) و گوانفاسین میشوند.
در این مطالعه که شامل کودکان، نوجوانان و بزرگسالان است، آمده: «تردیدهایی درباره اینکه آیا داروهای ADHD ممکن است منجر به بیماریهای قلبیعروقی شوند وجود دارد، و نگرانیهایی درباره ایمنی قلبیعروقی آنها همچنان پابرجاست.» مطالعه نشان داد که همه داروهای ADHD با افزایش اندک فشار خون و ضربان قلب همراه هستند، بهجز گوانفاسین که باعث کاهش فشار خون و ضربان قلب میشود.
همچنین تفاوت معناداری در تأثیر داروهای محرک (از جمله متیلفنیدات و آمفتامین) و داروهای غیرمحرک (مانند آتوموکستین و ویلوکسازین) بر فشار خون و ضربان قلب مشاهده نشد. پژوهشگران توصیه کردند که افراد دارای بیماریهای قلبی موجود، پیش از آغاز درمان با پزشک قلب مشورت کنند.
دکتر اولریش مولر-سدگویک، روانپزشک و متخصص ADHD گفت اکثر پزشکانی که داروهای ADHD را تجویز میکنند از خطرات قلبیعروقی آگاهند و مطابق با دستورالعملهای NICE فشار خون، ضربان قلب و وزن را پایش میکنند. او گفت: «ما به دستورالعملهای دقیقتری برای شرایطی نیاز داریم که لازم باشد داروهای ADHD تنظیم یا قطع شوند.»
سال گذشته، یک اندیشکده هشدار داد که سیستم سلامت بریتانیا (NHS) با «موجی از نیاز» در زمینه اوتیسم و ADHD مواجه است و اعلام کرد که سیستم فعلی پاسخگویی به تقاضای فزاینده برای ارزیابی و درمان، «منسوخ شده» است. تعداد نسخههای داروهای ADHD در انگلستان از زمان همهگیری کرونا، هر سال ۱۸ درصد افزایش یافته که بیشترین رشد در لندن بوده است.
دکتر تونی لوید، مدیرعامل پیشین بنیاد ADHD، گفت فواید بلندمدت داروهای ADHD به خوبی اثبات شدهاند و شامل کاهش خطر اضطراب، افسردگی، اختلالات خوردن، آسیبهای ناشی از سیگار کشیدن، بهبود نتایج تحصیلی و استقلال اقتصادی هستند.
او افزود: «متأسفانه ناآگاهی درباره داروهای ADHD همچنان وجود دارد – بازماندهای از دهه ۸۰ و ۹۰ که در آن زمان این داروها به اشتباه به عنوان قرصهای اخلاقی معرفی میشدند که بچههای شلوغ و بیقرار را مؤدب میکند – در حالی که واقعیت اینگونه نیست.»
«این داروها در واقع تقویتکننده شناختی هستند که پردازش اطلاعات را بهبود میدهند، حواسپرتی را مهار میکنند، تمرکز، برنامهریزی، اولویتبندی و خودنظارتی را ارتقا میدهند و از تکانشگری فکری و رفتاری میکاهند.»
